Sevdiğim gruplardan The Black Keys'in Turn Blue albümü Mayıs 2014'te piyasaya çıkmış bulunmakta. Dan Auerbach(vokal, gitar) ve Patrick Carney(davul) ilk stüdyo albümlerini 2002'de çıkardı. Turn Blue, The Big Come Up(2002)'tan bu yana ikilinin 8. albümü.


Grubu keşfim 2010 yılında çıkan Brothers albümüne dayanıyor. Hem Brothers hem de 2011 yılında çıkan El Camino baştan sona dinlenebilecek kalitede güzel albümlerdir. Dinledikçe daha da çok sevilir.


Albümün tamamını henüz dinlemeden açılış şarkısına takılıp kaldım. Albüm, 7 dakikalık uzun bir şarkı olan Weight of Love ile açılıyor. Hem elektronik hem blues hem de psychedelic sound'un hakim olduğu şarkıya gerçekten bayıldım. Pink Floyd tadı da almak mümkün. Şahane bir şarkı olmuş. Önümüzdeki günlerde ne dinleyeceğim belli oldu. Weight of Love.

Hany Abu-Assad'ın yazıp yönettiği Omar, 2013 tarihli bir Filistin yapımı. Geçtiğimiz sene En İyi Yabancı Film dalında Oscar'a aday gösterilme başarısını yakalayan film. Tabiki Oscar'ı kazanamadı fakat bu sayede filmden haberdar olduk.

Filistin'de yine tüm dünyanın gözü önünde siviller bombalanıyor. Kuruluş amacı dünyadaki savaşları önlemek olan Birleşmiş Milletler de seyrediyor. 40'lı yıllardan itibaren toprakları işgal edilen ve devasa duvarlar arasında yaşamak zorunda kalan bir halk. Empati kurmak bile çok zor.

Ömer de bu duvarlar arasında yaşayan bir fırıncı. Çocukluk arkadaşları Tarık ve Emjet ile buluşmak için o devasa duvarları tırmanıp geçen bir adam. Tarık'ın kız kardeşi Nadya'ya gönlünü kaptırmış. Nadya'da Ömer'i seviyor. O topraklarda aşk ne kadar yaşanabilirse.



Ömer, Tarık ve Emjet Kudüs Muhafızlarından. Özgürlük hayalleri kurup savaşmak istiyorlar fakat düşman İsrail, istediği zaman gözünü kırpmadan sivilleri de öldürebilen bir orduya sahip. Böyle esaret altında yaşarken kaybedecek çok şeyin olmaz. Ailen, sevdiklerin vardır ve onlarla tehdit edilirsin. Düzenledikleri bir suikastta tetiği kimin çektiğini öğrenmek isteyen İsrail, her türlü işkenceyi yapıyor.



Peki ya gerçek düşmanlar. İsrail ne yapsa şaşırmayız artık. Ömer'in uğradığı ihanet en yakınındakinden geliyor maalesef. Ve bu ihanet üzerinden tüm hayatı şekilleniyor.

Ömer, tek başına bir aşk hikayesi değil. Aşk hikayesi üzerinden ihanet, direniş, özgürlük, arkadaşlık ve İsrail-Filistin sorunu anlatılıyor. Hikayesini anlatırken öyle doğal ki tam da olması gerektiği gibi. Bu sebepten filmi daha çok seviyoruz. Bir kahraman yok, sadece gerçekler var. Zaten bu şartlar altında bir grup Filistinli'nin kahraman olma gibi bir lüksü de yok.



Filmin açılış sahnesini çok sevdim. Orada yaşamanın sürekli kaçmak anlamına geldiği fikrine alışarak başlıyoruz böylece hikayeye. Ömer, her şey yolundayken o devasa duvarları geçebiliyor. ihanete uğradığını öğrendiğinde ise bu iş eskisi gibi kolay olmuyor. Duvara tırmanamıyor. Her şeyin değiştiğini ve asla eskisi gibi olamayacağını o an anlıyoruz.

Üstünde konuşulması, yazılması bile çok zor olan bir mesele hakkında böyle naif ve güzel bir film çektiği için Hany Abu-Assad'ı takip etmek gerek.

İyi seyirler diliyor ve filmin fragmanı ile yazımı noktalıyorum.

Bugünkü şarkımız 2005 yılında kurulan Londralı grup The Skints'ten Can't Take No More. Reggae, ska, dub, punk & hip-hop tarzlarında müzik yapan grup sound'unu 'East London Reggae' olarak adlandırıyor.

Pink Floyd gitaristi ve solisti David Gilmour'un eşi Polly Samson, cumartesi günü aşağıdaki tweet'i attı. Pink Floyd'un yeni bir albüm hazırlığında olduğunu söyledi. Hatta tarih verdi ve Ekim ayında "The Endless River" adlı albümün piyasaya çıkacağının duyurusunu yaptı.

Samson, ayrıca 'Rick Wright'ın 1994 yılındaki bestelerine dayanıyor ve çok güzeller' diyerek içerikten bahsetmiş oldu.


94 yılında piyasaya çıkan The Division Bell albümünün üstünden 20 yıl geçti. Yeni albümde, The Division Bell kayıtları sırasında bestelenen ve albümde kullanılmayan şarkıların olacağı söylentiler arasında.


Merakla bekliyoruz. Bu haber üstüne bir Pink Floyd şarkısı dinlenir.

Bugünün şarkısı Amerikalı indie rock grubu Vampire Weekend'dan gelsin.



Grup 2013'ün mayısında yayımladığı Modern Vampires of the City albümüyle adında sıkça söz ettirdi. Hatta En iyi Alternatif Albüm dalında Grammy kazandı. Albümü de şiddetle tavsiye ediyor ve albümdeki favori şarkım Step'i paylaşıyorum.

Dans la maison yani Evde, bir 2012 François Ozon filmi. Festival filmlerinin gediklisi Fransız yönetmeni Ozon, bu kez bir lise öğrencisi üzerinden, orta sınıf aileri ve yaşamlarını anlatıyor.

Film edebiyat üstünden ilerlediği için izlemesi gayet zevkli. Görüntülü kitap okumak gibi.

Başrol oyuncusu Claude ile çok rahatsız edici bir karakter çizmiş François Ozon. Bu ilginç liseli genç, bir parkta oturup etraftaki evleri seyrederken, gözüne bir aile kestirir. Ailenin tek çocuğu olan Rapha ile aynı sınıftadır. Ve bu ailenin içine girmeyi amaç edindiği için matematiği zayıf olan Rapha'ya ders vermeye başlar.

Rapha'ya matematik anlatırken de aileyi gözlemlemeyi ihmal etmez. Dekorasyon meraklısı anne, Çinlilerle iş yapan basketbol sever baba ve iddiasız Rapha artık Claude'un edebiyat malzemesidir. Onları gözlemleyerek hikayeler yazar.



Bu hikayelerden birisini edebiyat öğretmeni Germain ile paylaşır. Germain önce hikayeye bir anlam veremez. Aslında Claude hikayesini röntgencilik yaparak yazmaktadır. Germain, bu duruma tepki gösterse de hikayenin devamını merak eder ve Claude ile hikayeleri üzerine her gün konuşmaya başlayarak epey yakınlaşır.

Claude oldukça rahatsız edici bir karakter olmasına rağmen, Germain ona ve hikayesine karşı koyamaz hale gelecektir. Kendisiyle beraber karısı Jeanne'i de bu hikayenin içine çeker. Hatta karısının sorunlarıyla bile ilgilenmeyecek kadar kendisini kaptırır. Sebebi kendi gençliğini görmesi, çocuk istemesi ya da bu liseli gençten hoşlanması olabilir. Bu konuda film bize kesin şeyler söylemiyor. Ben bütün bu faktörlerin etkili olduğunu düşünüyorum. En çokta Germain, Claude'un cesur oluşunu seviyor. Kendisi de zamanında bir şeyler yazmayı denemiş fakat muvaffak olamamış bir adam. Cesaret ve merak onu çekiyor. Claude'un "Devam edecek" diye bitirdiği metinleri, öğretmen kadar izleyicide merak ediyor.



Claude'un hikayeleri hem Rapha'nın ailesinin hem de Germain ve karısının hayatını değiştirecektir. 105 Dakikalık uzun süresine rağmen sıkılmadan izlenen bir film Evde. Kurgu ve gerçeklik arasında gidip gelebilirsiniz. Akıl veren öğretmen midir yoksa öğrenci mi? Edebiyat için bu insanların hayatlarına müdahale etmeleri normal midir? Germain, neden Claude'a yardım etmektedir? Bütün bu sorulara merak duygusu da eklenince film ilgiyle izleniyor. Gerilim dozu iyi ayarlanmış filmin, dili ve anlatımı da iyi. Kısaca sürükleyici ve etkileyici bir film Dans la maison.

Yönetmen filmin sonuyla, bir röntgencilik filmi olan Alfred Hitchcock'un Rear Window'una da selam göndermeyi de ihmal etmemiş.

Sixto Rodriguez adını ilk defa bu belgesel film sayesinde öğrendim. Rodriguez, 1942 Amerika doğumlu bir folk müzisyeni. Bob Dylan, Lou Reed ve diğer folk müzisyenleri ünlü olup müzik hayatlarında başarıyı yakalarken, şans Rodriguez'in yüzüne pek gülmemiş. Değeri bilinememiş bir müzisyen olarak tarihe geçti.

Dolandırıcı albüm şirketinin ve yapımcıların azizliğine uğramış Rodriguez'in, iki adet şahane stüdyo albümü mevcut. Cold Fact (1970) ve Coming from Reality (1971).

Belgeselden öğreniyoruz ki albümlerinin satışı Amerika'da 6'yı geçmeyen bu adam dünyanın başka bir yerlerinde Rolling Stones'dan bile daha ünlü. Güney Afrika'nın eşitlik yanlısı beyazları Rodriguez'e bayılıyor. Güney Afrika'da o zamanlarda ırk ayrımı ve şiddet hüküm sürmekteyken, bu düzene başkaldıran gençlerse ondan ilham alıyor. Albüm bulunamadığı için kopyalanarak çoğaltılıyor, korsan albümler elden ele dolaşıyor. Muhalif Sixto, Güney Afrika'da gerçek bir efsane!



Rodriguez, ise bu durumdan bihaber inşaatlarda, fabrikalarda en kötü şartlarda çalışmaya devam ediyor. Geceleri ise ara sıra leş gibi barlarda çalıyor şarkılarını. Fakir bir hayat sürüyor. Hiçbir işi yapmaktan da kaçınmıyor. Kızının belgeseldeki söylediklerinden anladığımız kadarıyla çocuklarına da sanat ve kültürle iç içe yaşamayı öğretmeyi ihmal etmemiş. Onları kütüphanelere, sergilere götürmüş. Kızı ilk önce bu tür yerlere gitmeyi yadırgadığını söylese de, sonradan fakir olmanın böyle yerlere gitmeye engel olmaması gerektiğini fark etmiş. Ve şu cümleyle durumu özetlemiş 'Fakir olduğumuz için bilgisiz olmamız gerekmiyordu'.

Bu hikaye kurgu da olsa etkileyici olurdu. Kelebek etkisi denen şey bu olsa gerek. Yaptığın bir şeyler dünyanın bambaşka yerlerinde insanların hayatlarını değiştiriyor.

Yönetmen Cezayir asıllı İsveçli Malik Bendjelloul. Arkasında böyle güzel bir hikaye bırakarak, yaklaşık bir ay önce intihar etmiş. Searching for Sugar Man belgeseli ile 2012'de Oscar ödülünü kazanmasaydı belki de pek çoğumuz Sixto Rodriguez'i ve etkileyici hikayesini bilmeyecektik.



Şu anda 72 yaşında olan Sixto Rodriguez ise geçmişte yapamadığını şimdi yapıyor ve konserler vermeye devam ediyor. Ve hak ettiği ilgiyi nihayet yakalamış olarak.

En sevdiğim şarkısıyla yazıyı noktalıyorum.