Yeni keşfettiğim ve son bir kaç gündür sürekli dinlediğim bir şarkı paylaşıyorum bugün. Shameless 5. sezon 6. bölümde çalan şarkı, Youtube yorumlarına da bakınca epey sükse yapmış görünüyor. Elbette şarkı bunu hak ediyor.

Dawn Golden, 2010 yılında hayata geçmiş bir solo elektronik müzik üretimi ve söz yazarlığı projesiymiş. Discoloration, Mayıs 2010'da piyasaya çıkan Still Life albümünün ilk şarkısı. İlk şarkıyı geçebilirsem albümü de en yakın zamanda dinlemeyi düşünüyorum :) Discoloration dinlerken insana bir yandan huzur ve sakinlik verirken, diğer yandan harekete geçip bir şeyler yapma isteği uyandırıyor. Güzel şarkı işte, dinleyin.

Bu karlı ve soğuk İstanbul gününde uykumuz gelmesin, ağırlık bastırmasın. Enerji yüklü şarkı, çok uzaklardan, Yeni Zelandalı şarkıcı Gin Wigmore'dan geliyor. Uzun zamandır tek bir şarkıcıya ait albüm dinlemiyordum. Özellikle Spotify'ın hayatıma girmesi ile kendi çalma listelerimi oluşturuyor ya da beğendiğim çalma listelerini dinliyorum.

Gin Wigmore'ın Gravel & Wine albümünü dinlemeye başlayana kadar. 27 yaşındaki şarkıcının albümü Yeni Zelanda'da 2011'de, Amerika'da ise 2013'de yayınlanmış. Black Sheep albümün pek çok iyi şarkısından sadece biri ve acayip eğlenceli.

Babasını kaybetmesinin ardından Hallelujah adlı şarkıyı yazarak ülkesinde tanınan Wigmore, güçlü sesi ve güzel şarkıları ile yakın gelecekte daha çok tanınacaktır.

The Man in Me, Bob Dylan'ın 1970'te yayınlanan New Morning albümünden. Şimdi, hesaplayınca 45 yıllık şarkı. Coen kardeşlerin ünlü The Big Lebowski filminin soundtrack'inde de açılış şarkısı olarak hafızalara kazınmıştır.

Bob Dylan'ın pek çok şarkısı gibi The Man in Me'de çok güzel ve samimi bir şarkı. Her dinlediğimde kendimi daha mutlu ve huzurlu hissederim. Dylan, erkeklere içlerindeki potansiyeli çıkarmak istiyorlarsa, kendilerine benzeyen kadınlar seçmeleri konusunda öğüt veriyor. Bir kadın olarak buna katılmamak mümkün değil.

Buffalo Soldier (Bufalo Askerleri), Amerikalı ve güçlü beyaz adamın kendisi için sorun yaratan Kızılderili halktan kurtulmak için köle siyahileri gönderdiği bir savaşta, karşılarında beyaz adamları değil de Afrikalıları görünce şaşıran yerlilerin, siyahi askerlere taktıkları isim olarak literatüre girmiş.

Afrika'dan çalınıp Amerika'ya getirilen ve beyaz Amerikalıların dünya üzerinde kuracağı yeni egemen düzene yardım etmek zorunda bırakılan siyahi askerlerin yaşadığı trajediyi, Bob Marley eğlenceli bir şarkıya çevirmeye başarmış.

Çok sinirli olduğum zamanlarda dinlerim bu şarkıyı, bugün olduğu gibi. İnsanı mutlu eden ve kesinlikle sakinleştiren bir etkisi var. Aslında bu etki Bob Marley şarkılarının çoğunda var. Fakat bu şarkı en sevdiğim Marley şarkısıdır.

Uzun zamandır buraları ihmal ettiğimin farkındayım. İş, güç derken baktım da içerik girmeyeli epey olmuş. Güzel bir şarkıyla haftayı kapatalım.

Noisettes, Londra'dan çıkmış bir indie rock grubu. 3 Kişilik grubun, solisti olan Shingai Shoniwa, güzel sesi ve sahne performansıyla tüm enerjisini dinleyiciye aktarmayı başarıyor. Bugün 2009'da çıkardıkları şahane albüm Wild Young Hearts'dan bir şarkının canlı performansını paylaşıyorum. Az bilinen güzel şarkılardan.

Teknoloji çağının hayatımıza getirdiği yeniliklerden, en çok etkilenenlerden biri de müzik sektörüdür. Geçen haftaki Pink Floyd yazımda, David Gilmour'un açıklamaları üzerine konudan detaylı bahsetmiştim.

Müzik artık dijital olarak tüketildiğinden, albüm satın almak yavaş yavaş tarihe karışıyor. İngiltere'den Dijital Yaratıcı bir ajans olan Aptitude duruma atıfta bulunan bir çalışma yapmış. Favori albüm kapaklarını detaylandırıp, geniş açıdan nasıl olurdu sorusunun cevabını aramışlar. Hem eğlenceli hem de oldukça yaratıcı bir iş olmuş.

"...yaşlıca bir çift önümüzde durup alenen bizi incelemeye başladı. Robert ilgi çekmekten hoşlanıyordu, heyecanla elimi sıktı. 'Hadi, fotoğraflarını çek,' dedi kadın, hayretler içindeki kocasına. 'Sanatçılar galiba.' 'Hadi canım,' dedi adam, omuz silkerek. 'Çoluk çocuk bunlar.'"

Kitabın ismine ilham kaynağı olan diyalog, punk dünyasına, 'Horses' gibi bir albüm kazandıran, güçlü kadın Patti Smith'in romanı Çoluk Çocuk(Just Kids)'tan. 2010 yılında yayınlanan roman, küçük bir kız çocuğundan; bir şaire, bir müzisyene, bir yazara, kısaca bir sanatçıya dönüşen, Patti Smith'in otobiyografik hikayesi. Smith'in tüm bu dönüşümlerini okurken, 60'lar ve 70'lerin Newyork'unda, müzik ve sanat dünyasının kalbine bir yolculuğa çıkıyoruz. 70'li yıllar biraz olsun ilginizi çekiyorsa, aynı zamanda rock/punk müzik seviyorsanız bu romanı okumalısınız. Patti Smith ve dönemin müzisyenlerini sevenlerin ise zevkle okuyacağı kesin.

Romanın ana kahramanlarından biri ise Smith'in tüm bu yolculuğu boyunca hep yanında olan, dönemine aşırı bulunan tarzıyla damgasını vuran fotoğraf sanatçısı Robert Mapplethorpe'dan başkası değil. Aynı hayallerle evlerini terk eden ve Newyork sokaklarında birbirlerini bulacak kadar şanslı olan iki çocuk, birbirlerine hemen bağlanırlar. 70'lerin vaat ettiği özgürlük ile yaratıcılıklarını fark eden ve sanata tutkuyla bağlı olan ikilinin amaçları aynıdır. Sanatçı olmak.

Bu fikir kulağa çok romantik gelse de paran yoksa yaşayamazsın. Bu gerçeği fark etmeleri uzun sürmeyecektir. Bir müddet parasızlık ve açlıkla mücadele etmek zorunda kalırlar. Fakat hiçbir zaman hayallerinden vazgeçmezler. Buldukları her fırsatı değerlendirip, kısıtlı da olsa boş zamanlarında çok çalışırlar. Eğer birbirlerini bulamamış olsalardı, bu kadar dayanabileceklerini düşünmek gerçekten zor. Bütün bu sefaleti yaşarken, hayallerine, sanata ve birbirlerine tutunarak, yavaş yavaş istedikleri noktaya gelmeyi başarıyorlar.

Bütün bunlar buz dağının görünen ve hoşa giden kısmı. Her beyazın bir siyahı olmalı ki yaşam döngüsü bozulmasın. Robert Mapplethorpe, Patti Smith ile olan beraberliğinden dolayı uzun süre erkeklere olan ilgisini saklamak zorunda kalmış ve yine parasız kaldıkları dönemlerde para karşılığı erkeklerle ilişkiye girmiştir. Smith, Mapplethorpe'u bu kimlik bunalımında ve kendini arayış sürecinde de yalnız bırakmaz. Aşk gibi başlayan ve hayat arkadaşlığına dönüşen ilişkilerinde sona doğru acı ağır basacaktır. Mapplethorpe, HIV virüsü kapmıştır. Smith, çok sevdiği ve beraber yürüdüğü Robert'ın ölümünü görecektir.

Kitap, sanata ve Beat kuşağı dönemine meraklı herkes için oldukça ilham verici. İnsanda yapmak istedikleri için harekete geçme isteği uyandırıyor. Patti Smith'in samimi anlatımı ve dili kitabı daha çok sevdiriyor. Sohbet havasında yaşadıklarını ve duygularını tüm içtenliğiyle kağıda dökmüş.

Bir süre Leonard Cohen'in Janis Joplin ile olan ilişkisini anlattığı Chelsea Hotel No 2 adlı ünlü şarkısında da adı geçen otelde kalırlar. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Frank Zappa, Bob Dylan ve Andy Warhol gibi pek çok Beat Kuşağı ünlüsü Chelsea Hotel'de kaldığından, yolu Patti Smith ile kesişenler de kitapta yerlerini almışlardır. Kitabı okursanız, Patti Smith'in Horses albümünün kapağındaki fotoğrafın hikayesini de öğreneceksiniz.

Tüm bu yönleriyle de Çoluk Çocuk, dönemin içinde yaşamış birinden dinlediğimiz tarihsel bir doküman olma niteliği taşır. Dönemi dikkatli incelersek, elbette bu ünlülerden pek azı hayatta kalmayı başarabilmiştir. Eroin komaları, alkol zehirlenmeleri, HIV taşıyıcılığı gibi aşırılıklardan ortaya çıkan sorunlarla boğuşurlar. Bu açıdan bakınca çokta özendirici bir hayat yaşamadıklarını söyleyebiliriz. Hayatta kalmayı başaranlardan Patti Smith ise bize dönemin gerçekliğini tüm çıplaklığıyla yansıtır ve hikaye bir ağıta dönüşür. Ayrıca kitapta Robert Mapplethorpe ve Patti Smith'in pek çok fotoğrafı bulunmaktadır.

Bir duyuru: Artık yazılarım, güncel kültür-sanat ve edebiyat haberlerinin yer verildiği bir portal olan, dost site Eskimeyen Kitaplar'da da yayınlanacaktır.

Pink Floyd'un yeni albüm duyurusunu buradan yapmıştım. O günden bu güne hiç geçmeyeceğini düşündüğümüz 4 ay geçmiş ve muhtemelen son Pink Floyd albümü olacak The Endless River bu cuma yani 7 Kasım 2014'te piyasaya çıkıyor. Gözümüz aydın.

Tabi bu zaman zarfında Pink Floyd albüm kayıtlarının bir kısmını yayınlayıp, heyecan seviyemizi yükseltmeyi de başardı. Aşağıdaki kaydın tamamını dinlemek için sabırsızlanıyorum doğrusu.


Tracklist şöyle;
Things Left Unsaid
It's What We Do
Ebb And Flow
Sum
Skins
Unsung
Anisina
The Lost Art Of Conversation
On Noodle Street
Night Light
Allons-y (1)
Autumn'68
Allons-y (2)
Talkin' Hawkin
Calling
Eyes To Pearls
Surfacing
Louder Than Words

Ayrıca albüm daha piyasaya çıkmadan yılın en çok ön sipariş alan albümü olmayı başarmış. Beklentimiz zirve yapmış durumda. Bu tutumun kaynağı David Gilmour'un 'Eskiden müzik bu kadar çabuk tüketilmezdi. Alınan albümler uzun süre dinlenirdi çünkü istenilen albümü bulmak için zaman ve emek harcanırdı.' açıklamasının etkisi var mıdır bilinmez.

Belki Gilmour müziğe zahmetsiz ulaşmak konusunda haklı. Bu sebeple müzik de diğer her şey gibi daha çabuk tüketiliyor. Fakat buna direnmenin manası yok. Bu devirde kimse illegal yöntemlerle film ve müzik elde edilmesini engelleyemez. Engellemeye çalışırsınız, teknoloji bu yeni duruma göre hemen evrilir. Bu durumda en doğrusu, çağın getirdiklerine direnmek yerine yeni çözümler üretmektir. Radiohead'in The King of Limbs albümü çıktığında yaptıkları sistem güzel bir örnek. 9$'lık bir ücret karşılığı albümün sitesinden mp3 format ile tüm şarkıları bilgisayarımıza indirebildik. Üstelik illa ben Plak/CD isterim diyenleri düşünüp böyle bir seçenek sundular. Eskiye dövünmek yerine yeni yöntemler denemek lazım. Biz istesek de istemesek de zaman değişiyor.

Bugün, çok sevdiğim bir arkadaşımın paylaşması sonrasında haberdar olduğum yepyeni bir şarkı paylaşacağım.

Yepyeni diye havalı giriş yaptım ama o kadar da yeni değil. My Love adlı EP'sini Şubat 2014'te yayınlamış Kovacs, tam adıyla Sharon Kovacs. Facebook hesabından bakınca 90'lı olduğunu gördüğümüz bu inanılmaz ses, geleceğin divası olmaya aday. Hem çok güçlü, hem de farklı bir sese sahip olan Kovacs, My love isimli güzel şarkısıyla Hollanda'dan dünya müzik piyasasına giriş yapmış. Hoş gelmiş, dinledik ve çok sevdik.

My Love, her şeyiyle (video, ses, tarz, müzik) çok başarılı olmasına rağmen, neden Youtube'da bu kadar az izlendiğini de merak ettim doğrusu.

Bugün Nostalji günü. The Commitments yorumuyla, 1962 tarihli nefis bir Sam Cooke şarkısını paylaşıyorum. Bring It On Home To Me.

The Commitments ise 1991 tarihli bir Alan Parker filmi. Dublin'de geçen ve bir grup beyazın siyah müziği yapmasını anlatan oldukça eğlenceli bir film. Soul yapan 10 kişilik, beyaz bir grup ne kadar anlaşırsa, onlarda o kadar anlaşabiliyorlar. Bize de bu grup içi çekişmeleri izleyip eğlenmek ve güzel müzikler dinlemek kalıyor.

The Commitments, filmden sonrada müzik hayatına devam etmeye çalışmış ama muvaffak olamamıştır. Daha doğrusu, müzik hayatları bu filmle başlamış ve bu filmle bitmiştir. Filmle aynı isimde kurdukları The Commitments, kurgudan gerçeğe geçiş yapar ve bahsi geçen 10 kişi, klasikleşen bir soundtrack albümünü geride bırakırak dağılır. Sonradan kalan bir kaç kişiyle yollarına devam etmeye çalışsalar da başarılı olamazlar. Mustang Sally bu albümün en bilinen şarkısıdır.

Bugün seçtiğim şarkı Kanadalı grup Arcade Fire'dan. Grupla tanışıklığım 2010 yılında çıkan The Suburbs adlı harika albümü keşfetmem ile başladı. 2004 yılından itibaren 4 stüdyo albümü çıkaran grup her geçen gün müzik kalitesini artırmakta. 2013'te yayınlanan son albümleri Reflektor'ün her şarkısı keyifle dinleniyor.

Reflektor aynı adlı albümün çıkış şarkısı. David Bowie şarkılarını andırıyor, bu yüzden daha çok seviyorum bu şarkıyı. Ayrıca şarkı kadar güzel bir videoya sahip.

Morrissey, gerçekten müthiş bir sese sahip. Üstüne bir de enfes şarkılar yazıyor. Uzun süre dinlenilmediğinde özleniyor.

Bugün için sonbahar mevsimine yakışan, hüzünlü ve çok sevdiğim bir şarkısını seçtim. Sözler Morrissey ve Alain Whyte'a aitç Moz'un 2004'te yayınlanan albümü You Are the Quarry'den Let Me Kiss You.

Ayrıca, Morrissey'in Ekim ayında tekrar İstanbul'a geleceği söylentileri dolaşmakta. Bugüne kadar kendisini canlı dinlemeye gidemedim. Bu sefer olacak gibi =)

Bugünün şarkısı Quentin Tarantino'nun Django Unchained filminin soundtrack'inden. Bence soundtrack'in en başarılı şarkısı olan Who Did That To You. Yorumcu ise John Legend

Bu cumanın şarkısı İngiliz Indie Rock grubu alt-J'den Hunger Of The Pine. Bu leziz şarkı Haziran ayında piyasaya çıkan grubun İkinci ve son albümü This Is All Yours'tan ilk dinlediğimiz şarkı oldu. Sonrasında da çok güzel bir video ile tamamlandı.


Grup 2007'de kurulmasına rağmen ilk stüdyo albümü olan An Awesome Wave 2012'de yayınladı.

Bugün 2 haftalık bir tatile çıktığım için, enerjisi yüksek bir şarkı paylaşacağım.


İngiliz grup Fujiya & Miyagi'den Uh!. Şarkı aynı zamanda Breaking Bad 1. sezonunda çaldı. İlk dinleyişim de o zaman denk düşer.

Bu cumanın şarkısı İngiliz müzisyen Passenger'dan. Passenger Haziran 2014'te yeni albümü Whispers'ı piyasaya çıkardı.

Ben daha eski bir şarkısını paylaşacağım. Uzun zaman dinlemediğim zaman özlediğim bir şarkı olan The Way That I Need You. Mükemmel değil belki fakat sakinlik ve naiflik var bu şarkıda. Videoyu izlerseniz ne demek istediğimi anlayacaksınız. Bazen yavaşlamak gerekir, daha sakin ortamlar, sessizlik ve yalnızlık istersin. İşte böyle bir şarkı.

Sevdiğim gruplardan The Black Keys'in Turn Blue albümü Mayıs 2014'te piyasaya çıkmış bulunmakta. Dan Auerbach(vokal, gitar) ve Patrick Carney(davul) ilk stüdyo albümlerini 2002'de çıkardı. Turn Blue, The Big Come Up(2002)'tan bu yana ikilinin 8. albümü.


Grubu keşfim 2010 yılında çıkan Brothers albümüne dayanıyor. Hem Brothers hem de 2011 yılında çıkan El Camino baştan sona dinlenebilecek kalitede güzel albümlerdir. Dinledikçe daha da çok sevilir.


Albümün tamamını henüz dinlemeden açılış şarkısına takılıp kaldım. Albüm, 7 dakikalık uzun bir şarkı olan Weight of Love ile açılıyor. Hem elektronik hem blues hem de psychedelic sound'un hakim olduğu şarkıya gerçekten bayıldım. Pink Floyd tadı da almak mümkün. Şahane bir şarkı olmuş. Önümüzdeki günlerde ne dinleyeceğim belli oldu. Weight of Love.

Bugünkü şarkımız 2005 yılında kurulan Londralı grup The Skints'ten Can't Take No More. Reggae, ska, dub, punk & hip-hop tarzlarında müzik yapan grup sound'unu 'East London Reggae' olarak adlandırıyor.

Pink Floyd gitaristi ve solisti David Gilmour'un eşi Polly Samson, cumartesi günü aşağıdaki tweet'i attı. Pink Floyd'un yeni bir albüm hazırlığında olduğunu söyledi. Hatta tarih verdi ve Ekim ayında "The Endless River" adlı albümün piyasaya çıkacağının duyurusunu yaptı.

Samson, ayrıca 'Rick Wright'ın 1994 yılındaki bestelerine dayanıyor ve çok güzeller' diyerek içerikten bahsetmiş oldu.


94 yılında piyasaya çıkan The Division Bell albümünün üstünden 20 yıl geçti. Yeni albümde, The Division Bell kayıtları sırasında bestelenen ve albümde kullanılmayan şarkıların olacağı söylentiler arasında.


Merakla bekliyoruz. Bu haber üstüne bir Pink Floyd şarkısı dinlenir.

Bugünün şarkısı Amerikalı indie rock grubu Vampire Weekend'dan gelsin.



Grup 2013'ün mayısında yayımladığı Modern Vampires of the City albümüyle adında sıkça söz ettirdi. Hatta En iyi Alternatif Albüm dalında Grammy kazandı. Albümü de şiddetle tavsiye ediyor ve albümdeki favori şarkım Step'i paylaşıyorum.